Thuis in de stad
In een zoveelste impulsieve bui liet ik me speels verleiden om mee te doen aan een grootse fotowedstrijd. “Thuis in de stad” was toegankelijk voor iedereen die van zijn eigen stad een pakkende foto had gemaakt en die kon plaatsen in één van de vijf vooropgestelde categrorieën. Mijn oog viel op een foto die ik nogal eigenaardig vond: Vrolijke grassprietjes waartussen een statige kathedraal omhoog rees. Ik had hem een keer gemaakt toen ik te voet naar Linker Oever was gewandeld.
Naargelang de enigzins volkse wedstrijd vorderderde, verschenen er meer en meer foto’s op de interactieve site. Het totaal van 600 werd in de categorie “groen in de stad” ruim overschreden. Toen de laatse inzending de hekken sloot, werden achter gesloten deuren de winnaars gekozen.
Weken gingen er voorbij en op een dag lag er een brief van de Stad Antwerpen in mijn brievenbus. Nadat ik hem gretig en met weinig elegantie had opgengescheurd en vluchtig las wat er stond geschreven, bleef ik als bevrozen staan. Ik had waarempel die wedstrijd in mijn categrie “groen in de stad” gewonnen! Ook stond er geschreven dat ik mijn prijs kon afhalen op het stadhuis. Een paar weken later gebeurde dat ook. Ik kreeg zelfs een eervolle speech. Er was een glaasje wijn, versnaperingen en een trosje journalisten die veel vragen stelde. Moeilijke vragen, want het uitermate complexe systeem van warme emoties en snelle overwegingen, die in één op tien keer leiden tot een mooie foto, is niet uit te leggen op een voor iedereen verstaanbare manier.
Een paar dagen na de bekendmaking heeft de Antwerpenaar toch een interview afgenomen en is een beroepsfotograaf een supersnel kiekje van mij komen nemen. In de PDF bijlage kan je het artiekel lezen. Ik kwam het vandaag, per ongeluk – en dat is pas creepy – op het internet tegen. Ik heb het dan maar snel gedownload zodat het nu hier te lezen is.
