Door het raam in de keuken, dat uitkijkt op het platte dak, zag ik gisteren een dode vogel liggen. Honderden friemelende wormen waren al aan het opruimwerk begonnen. Hiermee was meteen duidelijk – en overigens totaal irrelevant zo zal blijken – dat het dier al wat langer dan een tijdje was overleden…

Oké.. Geen paniek. Maar wat doe ik nu met dat kreng op mijn dak??? Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om het aan te raken. Nog liever over mijn eigen lijk. En toch moet iemand het doen… Het moet in de vuilbak gedeponeerd worden… zucht… Misschien doe ik het wel op maandag, wanneer de gemeente om het huisvuil komt.

Ondertussen is er een nacht overheen gegaan en kwam ik vanmorgen nog eens kijken. Tot mijn verbazing hadden de wormen het hazepad gekozen. Daarbij hadden ze een spoor achtergelaten in de dauw dat kriskras naar de dakrand leidde. Het moet iets indrukwekkends zijn geweest dat hen in deze wirrewar op de vlucht heeft gejaagd. En belachelijk traag als ze zijn, heeft hetgeen hen bedrijgde onmogelijk kunnen missen.

Hoe ook, op een enkeling na, waren ze allemaal verdwenen. En zonder buit. Want die lag er nog even dood en voor mij om op te ruimen. beaâks…

Paniekspoor, met honderden op de vlucht:

Achterblijver!